یکی از چالش‌های مهم در بسیاری از سازمان‌ها، شکاف ارتباطی میان مدیران و نسل‌های جدید نیروی کار است. بیشتر مدیران امروزی از نسل‌های X و Y (متولدین دهه ۴۰، ۵۰ و ۶۰) هستند، در حالی که بخش قابل‌توجهی از کارکنان جدید به نسل‌های دهه ۷۰، ۸۰ تعلق دارند. تفاوت در ارزش‌ها، سبک ارتباطی، نگرش به کار و استفاده گسترده از فناوری باعث شده است که روش‌های سنتی مدیریت کارایی کمتری داشته باشد.
برای مدیریت مؤثر این نسل‌ها، مدیران باید:
شناخت رفتاری نسل جدید را افزایش دهند و تفاوت‌های ارزشی و سبک کاری آن‌ها را بپذیرند.
سبک رهبری مشارکتی و انعطاف‌پذیر را جایگزین مدیریت دستوری کنند.
گفت‌وگوی دوطرفه، اعتماد و بازخورد مستمر را تقویت کنند.
از فناوری و روش‌های نوین کاری که برای نسل‌های جدید طبیعی است، استفاده کنند.
به تعبیر اندیشمندانی مانند جبران خلیل جبران، نسل‌های جدید قرار نیست شبیه نسل‌های پیشین شوند؛ بلکه این مدیران هستند که باید با درک شرایط و تحولات زمانه، شیوه‌های مدیریتی خود را به‌روز و همسو با نسل‌های جدید کنند.
دکتر ناصر جمالی