مشاوران در سازمان‌ها و کسب‌وکارها، نقش مهمی در جهت‌دهی تصمیمات کلان و آینده مجموعه دارند. اگر انتخاب آنان بر پایه تخصص، استقلال فکری و تحلیل علمی نباشد، ممکن است سازمان به‌تدریج دچار انحراف در سیاست‌گذاری و مدیریت شود؛ در حالی‌که مدیران، ریشه مشکلات را در عوامل بیرونی جست‌وجو می‌کنند، نه در ساختار تصمیم‌سازی خود.
یکی از آسیب‌های رایج، استفاده طولانی‌مدت از مشاوران داخلی است؛ افرادی که به‌مرور، سلیقه‌های شخصی و نگاه‌های غیرحرفه‌ای را وارد تصمیمات سازمانی می‌کنند، به‌ویژه در حوزه منابع انسانی. این تصمیمات، هرچند گاه با ظاهری منطقی و حرفه‌ای ارائه می‌شوند، اما می‌توانند موجب کاهش بهره‌وری، تضعیف سرمایه انسانی و خروج نیروهای توانمند شوند؛ نیروهایی که بعدها در مجموعه‌های رقیب به مزیت رقابتی تبدیل خواهند شد.
سازمان‌های موفق، بیش از آنکه بر روابط و سلایق تکیه کنند، بر تحلیل داده‌ها، شاخص‌های عملکردی و نگاه بی‌طرفانه تأکید دارند. ازاین‌رو، بهره‌گیری از مشاوران مستقل و متخصص خارج از سازمان، می‌تواند ضریب خطای مدیریتی را کاهش داده و مسیر رشد، بهره‌وری و توسعه پایدار را هموار سازد.
دكتر ناصر جمالي