رفتار انسانها در کسبوکار، سازمانها و جوامع هرگز بیاثر و فراموششدنی نیست؛ بلکه در حافظه جمعی و سازمانی ثبت میشود و در طول زمان، مبنای قضاوت دیگران قرار میگیرد. شیوه برخورد ما با همکاران، نوع تصمیمگیریها، میزان تعهد ما به منافع مجموعه و حتی نحوه همکاری یا عدم همکاریمان با دیگران، همگی آثاری ماندگار بر جای میگذارند.
در هر محیط کاری، افراد نهتنها براساس تواناییهای تخصصی، بلکه براساس منش حرفهای و اخلاق سازمانی نیز ارزیابی میشوند. همکاران، مدیران و حتی افرادی که در آینده وارد آن مجموعه یا صنعت میشوند، رفتارهای ما را به یاد میسپارند و آن را به دیگران منتقل میکنند. از این رو، اگر فردی نسبت به مجموعه خود دلسوزی نداشته باشد و آگاهانه یا ناآگاهانه به منافع سازمان آسیب بزند یا اطلاعات و حمایتهای نادرست در اختیار کسبوکارهای مشابه قرار دهد، این رفتار در حافظه بلندمدت آن سازمان یا جامعه حرفهای باقی خواهد ماند و در آینده از او به نیکی یاد نخواهد شد.
چنین افرادی معمولاً نگاه تیممحور ندارند؛ آنان بهجای آنکه موفقیت جمعی را ببینند، تنها منافع و موقعیت شخصی خود را در نظر میگیرند. این نوع نگرش، انسجام سازمانی را تضعیف میکند، اعتماد را کاهش میدهد و مانعی جدی بر سر راه رشد و پایداری مجموعه به شمار میآید.
ازاینرو، یکی از مهمترین وظایف مدیران و تصمیمگیران، دقت در گزینش و انتخاب افراد است. انتخاب نیروهای متعهد، مسئولیتپذیر، اخلاقمدار و همسو با اهداف مجموعه، نقش اساسی در شکلگیری یک سازمان منسجم، کارآمد و پایدار دارد. سازمانی موفق خواهد بود که اعضای آن، علاوه بر توانمندی حرفهای، به منافع جمعی، اخلاق کاری و اعتماد متقابل نیز پایبند باشند.
در نهایت، باید به یاد داشت که اعتبار حرفهای هر فرد، نتیجه رفتارهای روزمره اوست. آنچه از ما در ذهن دیگران باقی میماند، تنها سخنان ما نیست، بلکه مجموعهای از رفتارها، تصمیمها و میزان وفاداری ما به اصول کار جمعی است. بنابراین، هرچه در کسبوکار انجام میدهیم، باید با آگاهی، مسئولیتپذیری و توجه به منافع بلندمدت سازمان و جامعه همراه باشد.
دکترناصر جمالی